W najbliższej okolicy Phongsali warte uwagi są plantecje herbaty zlokalizowane jakieś 18 km na południowy zachód od miasta. Uprawy te są uważane za najstarsze w kraju (niektórzy twierdzę, że nawet na świecie), a niektóre rosnące tu drzewa herbaty dochodzą do 6m wysokości i mają podobno więcej niż 400 lat.
Położone na dalekiej laotanskiej północy i zdala od głównego turystycznego szlaku, między granicą z Wietnamem, a chińskim Yunnanem. To najchłodniejsze miejsce w tym kraju i zdecydowanie przesiąknięte wpływami swojego pólnocnego sąsiada.
Niewielkie miasteczko leży w bliskiej odległości od granicy z Birmą i jeszcze bliżej z Chinami. Jest także jednym z punktów dostepu do obszaru chronionego Nam Ha. Ze względu na swoje usytuowanie okolice wokół miasta zamieszkane sa przez liczne mniejszości etniczne, których obecność jest mocno zuważalna.
Luang Nam Tha jest dobrą, relaksującą bazą wypadową do całego Laosu. Pokryte gęstymi tropikalnymi lasami wzgórza dookoła miasta pojawiają się w oddali, a życie w miasteczku płynie spokojnym tempem, niezakłócone przybywającymi nielicznym grupkami turystów.
O 13.00 mieliśmy autobus z Chiang Mai do Chiang Khong. Jo Jo, właściciel gust house („Chada’s house”) w którym mieszkaliśmy przez dwa dni, załatwił nam bilety i jeszcze tuk tuka który dowiózł nas na dworzec autobusowy. Autobus w miarę normalny z klimatyzacją.(350 batów). Jak na Tajlandię bardzo mało turystów: my, Christine z San Francisco, Jhonny z Irlandii i dwóch francuzów – Arthur i Thomas. Autobus dociera do miasteczka na granicy na 21. Na przystanku jedna pani oferuje nam korzystne ceny, takie same jak mielimy u Jo Jo w Chiang Mai.
